Ebeveynlik, ebeveynin, bir çocuğun fiziksel, duygusal, sosyal ve zihinsel gelişimini desteklemek için gösterdiği sorumluluklar, tutumlar ve davranışlar bütünüdür.

Uzmanlarının ebeveynlere önerileri ise şöyle; Ebeveyn, çocuğa güven veren, kabul eden ve koşulsuz sevgi gösteren bir ilişki kurmalıdır. Uygun davranışları yönlendirmek için net kurallar koymalı ve tutarlı şekilde uygulamalı. Fiziksel aktivite, oyun, öğrenme fırsatları ve yaratıcılığı teşvik etmeli. Çocuğun duygularını ifade etmesini teşvik etmeli, empati kurmalı ve gerektiğinde rehberlik etmeli. Çocuğun bağımsızlığına olanak tanırken güvende olduğundan emin olmalı.

Günümüzde ebeveynlerin çocuklara davranışları, uzmanların söyleminden daha aşırı inisiyatifli oluyor. Bu da çocuğun mutsuz, ebeveynin umutsuz olmasına yol açıyor.

Bir tanıdığın başından geçen olay ve yorumu aslında günümüz ebeveynliğini çok iyi özetliyor. “Büyük bir marketteyiz. Çocuğun birisi feryat figan ağlıyor, yerlerde yuvarlanıyor. Muhtemelen bir oyuncağa takmış kafayı. Üç yaş sendromu. Klasik bir patlama anı yani. Yanında babası var. Yere çökmüş, çocuğun burnunu silip: "Oğlum güvendesin. Bana ne hissettiğini söyler misin? Öfke mi? Hayal kırıklığı mı? Anlat, birlikte çözelim" diyor. Yahu çocuk zaten duygusunu tarif edemediği için ağlıyor! Edebilse anlatır zaten, siz de çözersiniz. O an çocuğun umurunda değil felsefi analizler, öfke mi, kırılganlık mı? Tartışmaları falan. Birisi kararlı bir şekilde "Bu oyuncağı almıyoruz!" diyecek. Veya gidip o oyuncağı alacak. Çocuk da rahatlayacak ve hayatına devam edecek. Ama yok! Hep bir müzakere ortamı, hep duygusal terapi seansları.”

"Gentle parenting" markasıyla pazarlanan bu yeni endüstride, ebeveynlere sürekli bir yetersizlik hissi satılıyor. "Bir hata yaparsam çocuğum travma yaşar" kaygısı, seminerlerle, kitaplarla ve danışmanlık hizmetleriyle ticarete alet ediliyor.

Şunu unutmamak lazım: Bazı durumlarda çocuğun kulağına "güvendesin" diye fısıldayan bir dost yerine, "Bu kadar yeter, eve gidiyoruz!" diyen bir ebeveyn gerekir. Çünkü çocuklar sınırlar içinde özgürleşir. Her konuda tercih hakkı sunmak, özgüven kazandırmaz. Bir otorite figürü olmadan çocukların dünyasında güvenli alan falan da oluşmaz.

Aslında günümüz kuşağı ile davranış, yaşam biçimi, id, ide, ego ve süper ego yönlerini derinlemesine analiz etmek gerekir. Zira her geçen gün her gelen nesil teklik, bencillik ve toplumsal uzlaşı ve davranışlardan uzak kendince özgür bir hayat yaşama arzusunda oluyor. Oysaki dünya üzerinde hiçbir toplumda tümden özgürlük ve kuralsızlık yoktur. Senin özgürlüğünün başladığı yerde benim özgürlüğüm biter. İşte bu nedenledir ki ortak konsensüs ile toplumun her kesiminin uyması gereken yasalar, örfler, adetler, gelenekler vardır. Bunlarda o toplumun kültürünü ve yaşantısını oluşturur. Bunun temelini oluşturan etmenlerden biri de küçük yaşta çocuklara nasıl ve ne şekilde davranışlarımızdır.

Günümüz ebeveynlerinin şansızlığı da bu yüzyılda ebeveynlik değil adeta kölelik yapmak.