6 Şubat 2023 tarihinde yaşanan ve 53 bin 537 vatandaşımızın hayatını kaybettiği, “asrın felaketi” olarak nitelendirilen Kahramanmaraş depreminin 3’üncü yıldönümü idi dün.

Osmangazi Belediyesi tarafından düzenlenen programa biz de katlım sağladık. Depremin meydana geldiği saat olan 04.17’de sirenler çalınarak, saygı duruşunda bulunuldu.

Saatler 04.17’ye yaklaştığında bu ülkede zaman ağırlaşıyor.

Çünkü o saat, yalnızca binaların değil; umutların, hayallerin ve binlerce hayatın yerle bir olduğu andı.

“Asrın felaketi” dedik.

Ama aslında bu felaket, doğanın değil; ihmalin, denetimsizliğin, unutuşun felaketiydi.

Bir gecede şehirler sustu.

Sokaklar karardı, evler mezara dönüştü.

Anne-babalar çocuklarına, çocuklar annelerine ulaşamadı.

Bir ülke, enkaz başında sabahladı.

O gün sadece beton yıkılmadı.

“Bize bir şey olmaz” rehaveti de çöktü.

Güven dediğimiz şeyin, sağlam temeller üzerine kurulmadığında ne kadar kırılgan olduğunu gördük.

Arama kurtarma ekiplerinin yorgun ama kararlı yüzleri,

Enkazdan çıkan her canla birlikte yükselen sessiz dualar,

Ve “Sesimi duyan var mı?” çığlığı…

Bu çığlık, aslında hepimizedir.

Kaybettiklerimizi rahmetle anarken; geride kalanların acısını da yüreğimizde taşıyoruz.

Çünkü deprem bitti belki ama yas bitmedi.

Acılar takvimle silinmiyor.

Asıl sınav şimdi başlıyor.

Unutmamak.

Unutturmamak.

Ve bir daha aynı acıları yaşamamak için gerçekten ders almak.

Deprem değil, ihmal öldürür.

Bu cümle bir slogan değil; 6 Şubat’ın bize bıraktığı en acı gerçektir.

Bugün bir dakikalık saygı duruşu yetmez.

Bugün sorumluluk alma günüdür.

Sağlam şehirler, denetimli yapılar, liyakatli planlama ve insan hayatını merkeze alan bir anlayış şarttır.

6 Şubat, sadece bir anma günü değil;

Bir vicdan muhasebesidir.

Kaybettiklerimizi unutmayacağız.

Enkaz altında kalan umutları, daha sağlam yarınlara dönüştürmek zorundayız.

Çünkü bu topraklarda bir daha

04.17’de duran hayatlar olmasın diye…

O gece 11 ilimizde sadece binalar yıkılmadı; hayaller ve koca bir gelecek sarsıldı. O karanlığın içinde bir şeyi görüp öğrendik: Milletimizin sarsılmaz dayanışmasıyla hepimiz tek yürek olduk.

Deprem gerçeğiyle yaşamayı öğrenmek zorundayız.

Ancak geç ve güç olmadan gerekli tedbirleri almalıyız. Riskli binalar bir an önce tespit edilmeli ve binalar güvenli hale getirilmelidir. Aksi takdirde telafisi olmayan acıları yine ve yeniden yaşamış oluruz.

Önemli olan afet sonrası değil, afet öncesi gerekli tedbir ve planlamanın yapılmasıdır.

Bursa’nın olası bir afete hazır hale getirilmesi için herkesin bir an önce seferber olması hepimizin ortak dileği ve isteğidir.

Takvim yaprakları her 6 Şubat’ı gösterdiğinde o günü yeniden yaşamamak için herkes kendine düşeni ve yakışanı yapmalı… Hep birlikte bir an önce gerekli tüm adımları ivedilikle atmalıyız…