Herkesin yaşadığı şehirden uzakta sevdikleri bulunmakta.

Bulunan bu sevdiklerimiz farklı hayatlarda yaşam sürmekte. Çalışma hayatları, çocukların okul zamanları, hastalık sorunları ve maddi zorluklar derken bir araya gelip kavuşmak vuslat olmakta.

Teknolojinin varlığı sayesinde eskilerin yaşadığı sıkıntıları yaşamıyoruz. Görüntülü görüşmeler sayesinde hasret gideriyor, birbirimizin yüzünü unutmuyoruz. 'Nasıl olsa telefonda da olsa görüştük ve konuştuk' bahanesi ile işin kolay yönünü keşfettik. Ancak ölüm, hastalık, düğün ve doğum gibi önemli olaylar yaşanırsa yüz yüze görüşmek mümkün olabilir. Hayatın acımasız yönü... Maalesef çoğumuzun yaşam koşulları böyle geçmekte.
İstediğin zaman, istediğin kadar sevdiklerinin yanında olamamak.
Sevdiklerine duyulan özlemin sessiz çığlığının girmediği hane yok gibi. Çalışma şartları, izin alamamanın sıkıntıları, ev halkına olan sorumluluklar, sağlık sorunları kişinin ziyarette bulunması gereken yakınlarına, sevdiklerine engel teşkil etmekte.
Gönül ister ki özlediğin, özlem duyduğun sevdiklerin sık sık yanında olsun, hasretin de kalmasın.
Sevdiklerin hayatta iken, özlem ve hasretle günler geçmesin.
Hayatta olmasalar, 'yok' diye üzülür avunursun.
Varken de görüşememekten yakınırsın. Her şey için mutlaka sebeplerimiz vardır. Yeter ki biz sebep üretelim. Sebepleri görmezden gelmediğimiz sürece hayatımızda hep var olacaklar.
Yaşayan anne ve babamız varsa onları görmek için hiç bir mazereti sebepten saymayalım. Sevdiklerine vakit ayıran, zaman yaratan güzel insanlardan olmak bulunmaz bir nimettir. Bunu onları kaybettiğinde çok acı anlamış olur insan.
'Giderim, görürüm' diye ertelediğin kapı tamamen kapanınca, gitmek istesen de, artık gidecek bir kapın kalmaz.
Sahip olduklarının değerini yaşarken bilmek , göremeden sevmekten iyidir.
Göremesende seversin, zira ölmüşlerimizi de seviyoruz. Önemli olan sevdiklerinin yanında olmayı başarmak.
Saygılar.