Ne oluyorsa herşey, bu herşeyi "en iyi ben bilirim" duygusunun yarattığı fikir çatışmasından kaynaklanıyor.
Devletide, aileyide, toplumu da ,anne çocuk bağlarını da yıkan hep bu önüne geçilemeyen kibir ve egolarımız.
Dünyada bunun önünü almak gibi bir önlem henüz gelişemedi .
Nedeni gelişen teknolojinin sonucu, insanların insan ilişkilerini ikinci plana attıkları için; insanlığı unutmalarını, rahatlarına düşkünlüğünü, bencilliğini, saygısızlığını, küstahlığını doğurdu.
Geçmişini, özünü unutan yeni nesil, teknoloji alanında kendini bulunmaz hint kumaşı sanınca , gelişen teknolojiye karşı becerikli, yetenekli , hünerli duygularını
Eski nesli ile karşılaştırıp kendilerini onlardan üstün görmeye başladı. Geçirilen tecrübeleri, yaşanılan bilinen doğruları büyüklerin yanlışı kabul ettiler.
Günümüz Türkiyesinde de göreve yeni gelmiş kişiler de de bu duygu görülebilmektedir. Birbirlerini suçlayanlar, dışlayanlar, bir şeyleri paylaşamayanlar "Kaybedenler Kulübü'ne hoş geldiniz. Kazanan yok, kaybeden çok. İnsanların fikirlerine, tecrübelerine saygı duyulmaması toplumu dahi ikiye bölmek de ayırmaktadır. Meclis'ten tutun da, tıp dünyasında, hukuk dünyasında ve hatta Diyanet'te de bu çatışmalar daha da belirgin görülmektedir.
Yetişmiş, üst seviyelere gelmiş insanların fikir çatışmaları ve ayrılıkları, insanlar arasında çaresizliğe, inançsızlığa, kendilerini başsız ve hatta korumasız hissetmelerine sebep olmakta, bu da onları yeni arayışlara götürmektedir.
Halk, başındakilerin çatışmalarına şahit olunca haklı olarak kendi fikir çatışmalarını masum saymakta.
Bilim ve ilim sahibi büyüklerin bile bu duyguları bulunuyorsa, toplumun en küçük bireylerinin yanlışlarını mazur görmek gerekir.
Baştaki büyükler bizlere örnek olsa, bencilliği veya küstahlığı bırakıp saygıyı sahiplensek, hayat herkese adil olacak ama hayat biter, ömür biter bu çatışmalar bitmez. Hoşgörülü yarınlara doğru hep el ele gönül gönüle varalım.
Saygılar