Çoğumuzun böyle soru karşısında verdiği cevabı tahmin etmek mümkün. Fazla iyi olmak demek, sürekli kendinden bir şeyleri feda etmek ve devamlı verici olmak demek. Bu da kişiyi maddi ve manevi sömürmek, karşılıksız kullanmak anlamına götürür ki farkına varıldığında insana büyük bir pişmanlık travması yaşatır.
Kişinin iyi olması, verici olması, güzel duygulardan da olsa, bazen sürekli karşılıksız kullanılmak, bunu da fark ettirmek insan olanı duygusal olarak yaralar.
Eski kuşağın bizleri aileden hep verici olmayı, paylaşmayı, yardımlaşmayı öğütlenerek büyütüldük. Almayı hiç öğrenmedik, bilemedik. Hamurumuz da "Almak " yasaktı . Öğütler arasında hiç kimseden asla birşey "alma - yeme - içme " uyarıları vardı ki, bu da bilinç altımıza oturmuş; " alma ama ver" anlamı ile bütünleşmiş. Hep fedakarlık bize kaldı. " Hayır " demeyi bilemeden, kendi sınırlarımızı koyamadan, kendimizi ifade edemeden büyütüldük. İhtiyaçlarımızı asla önemsemedik. Yapmak istediklerimizi, tercihlerimizi hep erteledik.

Karşımızdaki insana, gösterdiğimiz iyi niyet bizim içimizde yatan gerçek insanlığımızdı. Onların bunu suistimal etmesi de Onların içinde yatan kötü nefisleriydi. Bizim ruhumuz, vicdanımız rahattı. Sonuçta herkes kendine yakışanı yapar.

Empati kurmayı bilmeyen, iyi niyetleri suistimal edenler, iletişim yoksunu kişiler, verdikleri zararın aynısını yaşadıklarında gerçeğin farkına varır, acıyı öğrenir.
Bizler ne ile karşılaşırsak karşılaşalım kendimizi asla değiştiremez, herzaman af edici, bağışlayıcı kişiliğimizden ödün veremeyiz. Yaptıklarımızın karşılığında hıyanet olsa bile merhametimizden af etmeyi bilir, yardıma devam deriz.Bu da bizim vazgeçilmez fıtratımız.

Şemsi Tebrizi Hz.lerinin bu sözü bizim gibileri çok iyi tarif etmiş. "Herkese iyi insan deyip açarsan gönül pencereni, kimi camını indirir ve kimi çerçeveni."

Bu güzel sözde kendimi hatırladım ve bastım kahkahayı. Sonra da " Gül, geç dedim " kendime . Umursamamış gibi yaptım.

Saygılar