14 Nisan'da Şanlıurfa Siverek'te bir liseye silahla giren kişinin açtığı ateş sonucu 16 kişi yaralanınca " ölen yok" diye şükretmiştik.
Sevindiğimiz olayın üzerinden 24 saat geçmeden, Kahramanmaraş'ta bir ortaokulda yapılan saldırıda ölen 9 kişi ve yaralanan 13 kişi olduğunu duyduğumuzda bütün yuvaların içine büyük bir kor ateş düştü. Yüreği yanmayan, acıyı hissetmeyen aile kalmadı. Duyan yandı kahroldu.
Aklın mantığın devre dışı kaldığı bir durum yaşanmakta.
Çocuk gözü ile baktığımız çocuklar yok artık. Çocukluğa veda edilmiş. Sanki artık bizim eski bildiğimiz "o çocuklar " değil, farklı bir boyut atlamış, çocukluktan çıkmış, tam bir robot olmuş. Vicdan - merhamet duyguları birileri tarafından silinmiş, beyinleri adeta yıkanmış, yeniden kodlanmış, yeni tür gelişmeye başlamış.
Biz büyükler henüz bunun farkına varamasak da ya da görmezden gelip kabullenmek istemesek de, dile getiremediğimiz gerçek bu . Evimizde aşırı şımarttığımız, büyüklerimizi dinlemeden kendi bildiğimiz yoldan özgüvenli, hakkını aramayı bilen, her şeye muhalefet olmasından gurur duyduğumuz yeni nesil çocuklarımız geleceğimize hayırlı olsun. 'Biz süründük, biz yaşamadık, biz görmedik onlar yaşasın, özgür olsun' zihniyetimizin yanlış sonuçlarını almaya başlıyoruz. Aynı şekilde ilgisiz sevgisiz başı boş bıraktığımız çocuklarımız için de gördüğümüz sonuçlar içler acısı.
Yanlış yetiştirdiğimiz çocuklarımız zaman içinde, önce kendisini bakıp büyüten atasına saldırıda bulunuyor. Arkasından kardeş, akraba derken çevresine zarar vermeye geçiyor .
Çocuk zamanla düzelir, henüz cahil olgunlaşmadı derken, bir bakmışın önce senden başlıyor şiddete, sırasıyla geliyor.
Bir çocuk ilk kez bağırdığında "çocuktur " demek,
ilk kez vurduğunda "geçer " demek,
Sınırları zorladığında "büyüyor " demek,
Birini incittiğinde şaka "yapmıştır " demek
Kuralları ciğnediğinde "özgüveni yüksek " demek
Yaptığımız yanlışların başında gelmekte.
Çocuğa " Dur" demeyi öğretmeyince, çocuk kendi dersini almış , kendi Kurallarını koymuş, dur diyen yok, hesap soran yok şartlarını belirliyor.
Öfkem gücüm demek.
Şiddet- çözümüm demek.
Etrafın sessiz kalışı bana verilen onaydır diyerek kendini erken büyütüyor.
Zorlandığı, işine gelmediği şartlar karşısında , bir gün bir evde, bir yolda, bir okulda eli kanlı bir katile döner. Katliam yapar. Ondan sonra artık kimse diyemez "çocuktur ".
Küçük yaşta doğru veremediğin eğitim yüzünden senin ve masum bir çok insanın canı daha çok yanar.
Senin kıyamadığın yavrun önce gözünü bile kırpmadan sana kıyar.
Her şeyin başı küçüklükten başlıyor. Gerçek bir evlat, gerçek bir insan yetiştirmek tecrübe ister.
Çocuğun Her dediğini yapmak ,onu sevdiğimizi göstermez. Aksine yapmadığımız gerçek sevgimizi gösterir.
Büyüklerin sözünü dinlemeyi, itaat etmeyi, emir almayı, aldığı emirleri yerine getirmeyi, saygıyı sevgiyi küçük yaşta alamazsa, geçmiş olsun bir daha asla almaz.
Saygılar