Anne-babayı affetme kararı üzerine etraflıca düşünerek, derinden isteyerek ancak çok erken veya yanlış sebeplerle alınmış olabilir. İşte affetmenin aşamaları ve her aşamada ne yaptığının bilincinde olmanın önemi.
Affetmeyi istemek yeterli değildir. Bizi dünyaya getiren kişileri doğru biçimde affedebilmek için, eşanlı olarak “kurban suçluluğu” duygusundan ve çevre baskısından özgürleşmemiz gerekir. Bunun için kendimize ihtiyaç duyduğumuz zamanı tanımamız ve gerekli aşamalardan geçme hakkını vermemiz icap eder.
Amaç sadece affetmek değil, aynı zamanda buna sebep olan durumları da dile getirmek. Aksi halde, yani yalnızca affetmenin teşvik edilmesi durumunda, erken veya sebebi tartışılır affetmelere neden olan kötü muamelelerden asla konuşamayız.
“Çocuğun aklında, anne baba her zaman haklıdır” diyor psikanalist Gabrilelle Rubin*. “Eğer ebeveyni ona kötü davrandıysa, fiziksel şiddet uyguladıysa, çocuk, kesinlikle tek suçlunun kendisi olduğuna inanıyor. Hayalî hatalarından ötürü suçlu hisseden ve kendini sert bir şekilde cezalandıran kişilerin duydukları acının kökeninde sıklıkla bulduğumuz gerçek budur. Çünkü garip bir dönüşümle, zarara uğrayan kendisi olmasına rağmen, kurban, ona kötü muamele eden kişinin hissetmesi gereken suçluluk duygusunu üzerine alır.